🌿 Gdy słabło ciało, trzymała mnie wiara

 

🌿 Gdy słabło ciało, trzymała mnie wiara

Byłam dzieckiem, kiedy świat pokazał mi swoje ostre krawędzie.
Zamiast placu zabaw – korytarze szpitalne. Zamiast beztroski – kroplówki, igły, diagnozy.
Szpital był moim drugim domem. Czasem jedynym miejscem, gdzie mogłam po prostu… trwać.

Pamiętam zapach sterylności, dźwięk aparatury, światło, które nigdy nie gasło.
Ale wśród tej ciszy, między bólem a strachem – zawsze był Ktoś.
Ktoś, kogo nie widziałam oczami, ale czułam sercem.

Bóg.
Nie ten surowy z obrazków. Nie ten, którego ludzie próbują udowodnić albo odrzucać.
Mój Bóg był cichy. Delikatny.
Siedział ze mną przy łóżku, gdy płakałam w poduszkę.
Był w słowie pielęgniarki, która się uśmiechnęła.
W spojrzeniu mamy, która udawała, że się nie boi.
W cichym: „Jeszcze wytrzymaj, Kamilko, damy radę.”

Nie raz pytałam: dlaczego ja?
Nie raz krzyczałam w środku: czy jeszcze wytrzymam?
Ale zawsze, zawsze, coś mnie podnosiło.
Nie cud. Nie nagłe ozdrowienie.
Tylko siła, która nie pochodziła ode mnie.
Siła, która kazała mi wstać, mimo bólu.
Siła, która mówiła: Jesteś jeszcze potrzebna. Jeszcze nie koniec.

Wierzę, że Bóg nie zabrał mi cierpienia, bo to ono ukształtowało moje serce.
Ale nigdy nie zostawił mnie w tym samej.
I dziś, kiedy patrzę wstecz, wiem jedno – gdy moje ciało słabło, trzymała mnie wiara.
To Ona pozwoliła mi żyć.

Nie każdemu łatwo uwierzyć. I nie musisz wierzyć tak jak ja.
Ale jeśli choć raz poczułaś, że ktoś cię prowadzi, mimo że wszystko się waliło –
to wiesz, o czym mówię.

Kamila